DROPS Metaverse

Virtual reality (VR) is een door de computer gegenereerde, gesimuleerde omgeving die je kunt ervaren via zintuiglijke waarnemingen zoals zicht, gehoor, tast en soms zelfs geur.

VR-technologie combineert hardware en software om meeslepende, interactieve ervaringen voor gebruikers te creëren. Een gebied waarop VR bijzonder nuttig is gebleken, is veiligheidstraining: medewerkers kunnen oefenen en leren in een gecontroleerde omgeving die een breed scala aan scenario's kan simuleren.

Veiligheidstraining met VR kan een effectieve manier zijn om medewerkers te leren hoe zij potentieel gevaarlijke apparatuur of materialen veilig hanteren en hoe zij op noodsituaties reageren. Om een VR-ervaring te maken, gebruiken ontwikkelaars gespecialiseerde software om een 3D-model van de virtuele omgeving te bouwen. Vervolgens voegen zij elementen toe zoals texturen, verlichting en interactieve objecten, en programmeren zij hoe de omgeving zich moet gedragen. Wanneer een gebruiker een VR-headset opzet en de virtuele omgeving betreedt, volgen de sensoren van de headset zijn bewegingen en passen zij het beeld daarop aan, wat een gevoel van onderdompeling geeft.

Er zijn verschillende soorten VR-hardware, waaronder VR-headsets, handschoenen en haptische feedbackapparaten, waarmee gebruikers op een realistischere manier met de virtuele omgeving kunnen omgaan. VR-headsets, zoals de Oculus Quest of de HTC Vive, worden op het hoofd gedragen en hebben schermen vlak voor de ogen om de virtuele wereld te tonen. De meeste VR-headsets hebben ook een ingebouwde koptelefoon voor het geluid. De VR-headset bevat een aantal sensoren die de bewegingen en de oriëntatie van de gebruiker volgen. Daartoe behoren versnellingsmeters, gyroscopen en magnetometers, die respectievelijk de versnelling, de hoeksnelheid en de sterkte van het magneetveld meten. De headset heeft daarnaast een of meer camera's die de positie en de oriëntatie van de gebruiker in de fysieke wereld volgen. Wanneer de gebruiker zijn hoofd of lichaam beweegt, detecteren de sensoren van de VR-headset die beweging en sturen zij deze informatie naar de computer.

De computer werkt de virtuele omgeving vervolgens bij zodat die overeenkomt met de bewegingen van de gebruiker, wat de illusie wekt volledig ondergedompeld te zijn in een virtuele wereld. Sommige VR-systemen gebruiken ook extra hardware, zoals handschoenen of haptische feedbackapparaten, zodat gebruikers realistischer met de virtuele omgeving kunnen omgaan. Een VR-handschoen kan bijvoorbeeld sensoren hebben die de vingerbewegingen van de gebruiker registreren, zodat hij virtuele objecten kan aanraken en verplaatsen. Een haptisch feedbackapparaat kan op zijn beurt trillingen of andere tastprikkels gebruiken om een gevoel van aanraking of kracht in de virtuele wereld op te wekken.

In standalone headsets zoals de Meta Quest, die wij vooral gebruiken voor de DROPS Metaverse, is de grafische verwerking in de headset zelf ingebouwd, zodat er geen extra computer nodig is. Daardoor is de opstelling goedkoper, gebruiksvriendelijker en mobieler. Het nadeel is dat de ingebouwde processor niet zo krachtig is als die van een grote, speciaal daarvoor bestemde computer. Het resultaat is een lagere grafische kwaliteit.

Kortom, VR-technologie combineert gespecialiseerde hardware en software om meeslepende, interactieve ervaringen voor gebruikers te creëren. Door de bewegingen van de gebruiker te volgen en de virtuele omgeving daarop aan te passen, ontstaat de illusie volledig ondergedompeld te zijn in een virtuele wereld. VR is bijzonder nuttig gebleken bij veiligheidstraining, omdat medewerkers kunnen oefenen en leren in een gecontroleerde omgeving die een breed scala aan scenario's kan simuleren.

Augmented reality (AR) en virtual reality (VR) kunnen allebei worden ingezet voor training in uiteenlopende sectoren, zoals het onderwijs, de zorg en de maakindustrie.

Beide technologieën bieden meeslepende en interactieve leerervaringen die effectiever kunnen zijn dan traditionele methoden zoals hoorcolleges of studieboeken. Er zijn echter een paar belangrijke verschillen tussen training met AR en training met VR die u kunt meewegen bij de keuze tussen beide:

Bij training met AR wordt digitale informatie of een simulatie over de echte wereld heen gelegd, zodat de gebruiker beide tegelijk ziet en met beide kan werken. Dat is nuttig voor taken waarbij met echte objecten of apparatuur wordt gewerkt, omdat de gebruiker zowel de echte als de digitale elementen kan zien en bedienen.

Bij training met VR wordt de gebruiker volledig ondergedompeld in een digitale omgeving, zodat hij de echte wereld helemaal niet meer ziet. Dat is nuttig voor taken met gesimuleerde omgevingen of scenario's, zoals simulaties van gevaarlijke omstandigheden of van optreden bij noodsituaties. Training met VR is ook geschikt om vaardigheden of procedures te oefenen die in de echte wereld moeilijk of onmogelijk na te bootsen zijn.

Uiteindelijk hangt de keuze tussen training met AR en training met VR af van de concrete leerdoelen en de beschikbare middelen. Beide technologieën kunnen in verschillende situaties effectief zijn, en het is goed mogelijk om AR en VR binnen één trainingsprogramma te combineren.

Er zijn een paar belangrijke verschillen en voordelen tussen 3D- en 360-graden-virtual reality (VR) voor veiligheidstraining.

3D-VR is een virtuele omgeving die met 3D-modelleersoftware wordt gemaakt en op een headset of een scherm wordt getoond. 3D-VR biedt een realistischere en meeslependere ervaring dan traditionele 2D-trainingsmethoden, omdat de gebruiker om zich heen kan kijken en op een natuurlijkere manier met de virtuele omgeving kan omgaan.

360-graden-VR is een virtuele omgeving die is gemaakt met 360-gradenvideo of -beelden. Bij dit type VR kan de gebruiker alle kanten op kijken, alsof hij midden op een echte locatie staat. 360-graden-VR is vooral nuttig om te trainen op situaties uit de praktijk, omdat de gebruiker een locatie beleeft alsof hij er echt is.

Zowel 3D- als 360-graden-VR biedt een aantal voordelen voor veiligheidstraining: betere kennisretentie en overdracht van het geleerde, meer betrokkenheid, en een veilige en gecontroleerde omgeving om te oefenen en te leren. Toch zijn er belangrijke verschillen tussen de twee soorten VR.

Een voordeel van 3D-VR is dat het meer maatwerk en meer controle over de virtuele omgeving toelaat. Ontwikkelaars kunnen van elke locatie of elk scenario een 3D-model maken en programmeren hoe de omgeving zich moet gedragen, wat een breed scala aan trainingsmogelijkheden oplevert. 360-graden-VR is daarentegen beperkt tot de locaties en scenario's die op video of beeld zijn vastgelegd.

Een ander voordeel van 3D-VR is dat het meeslepender en realistischer kan zijn dan 360-graden-VR. Bij 3D-VR kan de gebruiker om zich heen kijken en op een natuurlijkere manier met de virtuele omgeving omgaan, wat een sterker gevoel van onderdompeling geeft. 360-graden-VR kan daarentegen minder realistisch aanvoelen, omdat het beperkt blijft tot de video of beelden die zijn opgenomen.

Kortom, zowel 3D- als 360-graden-VR is bruikbaar voor veiligheidstraining, afhankelijk van de doelen en behoeften van de organisatie. 3D-VR biedt meer maatwerk en meer controle over de virtuele omgeving, terwijl 360-graden-VR de gebruiker echte locaties laat beleven alsof hij er zelf is. De DROPS Metaverse gebruikt beide technologieën voor trainingsscenario's.

Virtual reality-technologie (VR) kan voor een breed scala aan veiligheidstrainingen worden ingezet, waaronder:

• Omgaan met gevaarlijke stoffen: met VR kunnen situaties worden gesimuleerd waarin medewerkers gevaarlijke stoffen veilig moeten hanteren, zoals bij chemische lekkages of morsingen. Zo leren zij beschermingsmiddelen correct te gebruiken en noodprocedures te volgen.
• Reageren op noodsituaties: met VR kunnen noodsituaties worden gesimuleerd, zoals brand of een medisch incident, en kunnen medewerkers worden getraind in hoe zij moeten reageren. Zo leren zij een gebouw veilig te ontruimen of eerste hulp te verlenen.
• Apparatuur veilig bedienen: met VR kunnen medewerkers worden getraind in het veilig bedienen van apparatuur, zoals heftrucks of zwaar materieel. Zo leren zij de bediening correct te gebruiken en de veiligheidsprocedures te volgen.
• Werken op hoogte: met VR kunnen situaties worden gesimuleerd waarin medewerkers op hoogte moeten werken, bijvoorbeeld op een steiger of in een hoogwerker. Zo leren zij persoonlijke valbeveiliging veilig te gebruiken en de juiste procedures te volgen.
• Eerste hulp en reanimatie: met VR kunnen medewerkers leren eerste hulp en reanimatie toe te passen in een gesimuleerde omgeving, zodat zij deze vaardigheden in een veilige en gecontroleerde setting oefenen.

Kortom, VR-technologie kan voor een breed scala aan veiligheidstrainingen worden ingezet, waaronder het omgaan met gevaarlijke stoffen, reageren op noodsituaties, apparatuur veilig bedienen, werken op hoogte en het toepassen van eerste hulp en reanimatie.

Bewegingsziekte in virtual reality (VR) ontstaat wanneer de visuele informatie die iemand ziet in strijd is met de vestibulaire informatie die zijn lichaam waarneemt. Het vestibulaire stelsel, dat in het binnenoor zit, helpt het evenwicht en de oriëntatie te bewaren door de versnelling en de hoeksnelheid van het hoofd te registreren. Wanneer iemand zijn hoofd of lichaam beweegt, stuurt het vestibulaire stelsel signalen over die bewegingen naar de hersenen, die daarmee de stand en de oriëntatie van het lichaam in de ruimte bepalen.

In VR volgen de sensoren van de headset de hoofdbewegingen van de gebruiker en passen zij het beeld daarop aan, wat de illusie wekt volledig ondergedompeld te zijn in een virtuele omgeving. Maar als de sensoren van de headset niet perfect zijn afgesteld of als de VR-software niet vloeiend draait, kunnen de hersenen tegenstrijdige informatie krijgen over de stand en de bewegingen van het lichaam. Dat kan leiden tot duizeligheid, desoriëntatie of misselijkheid, wat gewoonlijk bewegingsziekte wordt genoemd.

Verschillende factoren dragen bij aan bewegingsziekte in VR. Een ervan is de beeldsnelheid van het VR-scherm, dat wil zeggen het aantal keren per seconde dat het beeld wordt ververst. Is die te laag, dan kan het beeld schokkerig of vertraagd overkomen, wat bewegingsziekte kan veroorzaken. Ook wanneer de sensoren van de VR-headset de bewegingen van de gebruiker niet nauwkeurig volgen, kunnen de hersenen tegenstrijdige informatie krijgen over de stand en de oriëntatie van het lichaam.

Een andere factor die bijdraagt aan bewegingsziekte in VR is het ontwerp van de virtuele omgeving. Is die te complex of bevat zij te veel visuele ruis, dan kan dat de hersenen overbelasten en bewegingsziekte veroorzaken. Ook wanneer de virtuele omgeving de natuurkundige wetten niet nauwkeurig nabootst of de bewegingen van de gebruiker niet realistisch volgt, krijgen de hersenen tegenstrijdige informatie en kan bewegingsziekte optreden.

Er zijn verschillende manieren om het risico op bewegingsziekte in VR te verkleinen. Een ervan is ervoor zorgen dat de VR-hardware en -software goed zijn afgesteld en correct werken. Het is ook belangrijk pauzes te nemen en de ogen en de hersenen na het gebruik van VR de tijd te geven weer aan de echte wereld te wennen. Verder is het verstandig met kortere VR-sessies te beginnen en de duur geleidelijk op te voeren naarmate men vertrouwder raakt met de technologie. Ten slotte moeten gebruikers letten op de signalen van hun eigen lichaam en stoppen met VR zodra zij zich duizelig of misselijk beginnen te voelen.

Training op afstand met virtual reality-technologie (VR) stelt mensen in staat nieuwe vaardigheden te leren en te oefenen vanaf een andere locatie, met VR-apparatuur en -software. Dat is vooral nuttig voor organisaties met medewerkers op verschillende locaties of die op grote schaal moeten trainen.

Voor training op afstand met VR worden doorgaans de volgende stappen doorlopen:

1. De trainer of de organisatie zet de VR-apparatuur en -software op een externe locatie op, bijvoorbeeld in een trainingscentrum of een virtueel klaslokaal.
2. De cursist of student krijgt VR-apparatuur en -software op zijn eigen locatie, bijvoorbeeld thuis of op kantoor.
3. De trainer en de cursist maken met de VR-apparatuur en -software verbinding met de VR-omgeving en maken avatars die hen in die virtuele omgeving vertegenwoordigen.
4. De trainer geeft de trainingssessie vanaf de externe locatie en gebruikt de VR-omgeving om stof te presenteren, vaardigheden voor te doen en feedback te geven. De avatar van de trainer kan in de VR-omgeving met de avatar van de cursist omgaan, zodat zij kunnen communiceren en samenwerken alsof zij op dezelfde locatie zijn.
5. De cursist oefent en leert nieuwe vaardigheden in de VR-omgeving, met begeleiding en feedback van de trainer.

Kortom, met training op afstand via VR kunnen organisaties op afstand trainen, waarbij VR-technologie en avatars een virtuele omgeving vormen waarin cursisten nieuwe vaardigheden leren en oefenen. Dat is een kostenefficiënte en praktische manier om medewerkers te trainen die op verschillende locaties zitten of niet naar een trainingscentrum kunnen reizen.

Het begrip metaverse, ook wel gedeelde virtuele ruimte genoemd, wordt beschreven als de volgende evolutie van het internet. Het gaat om een collectieve virtuele ruimte die ontstaat door het samenkomen van virtueel verrijkte fysieke werkelijkheid en fysiek permanente virtuele ruimte, inclusief de som van alle virtuele werelden, augmented reality en het internet. De metaverse wordt vaak in verband gebracht met virtual reality (VR) en andere meeslepende technologieën, omdat gebruikers er een volledig omhullende, digitaal gecreëerde omgeving kunnen beleven. De metaverse is echter niet beperkt tot VR en is ook op andere manieren toegankelijk, bijvoorbeeld via een desktopcomputer of een smartphone.

Eén aspect van de metaverse dat de aandacht heeft getrokken, is het mogelijke gebruik ervan op het gebied van veiligheid en training. Met VR en andere meeslepende technologieën kunnen gesimuleerde omgevingen worden gemaakt waarin mensen vaardigheden oefenen en ontwikkelen in een veilige en gecontroleerde setting. Dat heeft tal van toepassingen, onder meer in de geneeskunde, de luchtvaart en het leger. Zo kunnen medisch specialisten met VR-simulaties ingrepen en technieken oefenen zonder het risico echte patiënten te schaden, en kunnen piloten met VR trainen op uiteenlopende scenario's en noodsituaties.

Een ander mogelijk gebruik van de metaverse op het gebied van veiligheid en training is het creëren van virtuele "veilige ruimtes" waarin mensen sociale en emotionele vaardigheden leren en oefenen, zoals conflicthantering en communicatie. Zulke virtuele omgevingen zijn vooral nuttig voor mensen die deze vaardigheden in het echte leven niet kunnen oefenen, of die baat hebben bij de extra veiligheid en anonimiteit van een virtuele setting.

Kortom, de metaverse kan onze aanpak van veiligheid en training ingrijpend veranderen door een platform te bieden waarop mensen vaardigheden oefenen en ontwikkelen in een veilige en gecontroleerde omgeving. De technologie staat nog in de kinderschoenen, maar de mogelijkheden op het gebied van veiligheid en training zijn enorm en veelbelovend.

Virtual reality-technologie (VR) biedt een aantal voordelen voor veiligheidstraining, waaronder:

• Betere kennisretentie: uit onderzoek blijkt dat training met VR leidt tot een hogere kennisretentie en een betere overdracht van het geleerde dan traditionele trainingsmethoden. Medewerkers onthouden dus vaker wat zij hebben geleerd en kunnen het ook in de praktijk toepassen.
• Meer betrokkenheid: training met VR kan boeiender en interactiever zijn dan traditionele trainingsmethoden, waardoor medewerkers gemotiveerd en geïnteresseerd blijven.
• Veilige en gecontroleerde omgeving: met training in VR kunnen medewerkers oefenen en leren in een veilige en gecontroleerde omgeving, wat vooral nuttig is bij trainingen over gevaarlijke stoffen of noodprocedures.
• Maatwerk: training met VR kan worden afgestemd op de specifieke behoeften en doelen van een organisatie. Zo kunnen organisaties trainingsprogramma's maken die zijn toegesneden op hun eigen sector en werkomgeving.
• Lagere kosten: training met VR kan kostenefficiënter zijn dan traditionele trainingsmethoden, zeker voor organisaties met medewerkers op verschillende locaties of die op grote schaal moeten trainen.

Kortom, VR-technologie biedt een aantal voordelen voor veiligheidstraining: betere kennisretentie, meer betrokkenheid, een veilige en gecontroleerde omgeving, maatwerk en lagere kosten.

Er zijn aanwijzingen dat veiligheidstraining met VR de prestaties en de kennisretentie van medewerkers verbetert. In een onderzoek onder ruim 200 deelnemers vonden onderzoekers dat veiligheidstraining met VR tot een significant hogere kennisretentie en een betere overdracht van het geleerde leidde dan traditionele trainingsmethoden. Een ander onderzoek liet zien dat veiligheidstraining met VR effectiever was in het verbeteren van de prestaties en het terugdringen van fouten dan training met video's of interactieve computersimulaties.

Wel is het belangrijk op te merken dat de effectiviteit van veiligheidstraining met VR van uiteenlopende factoren afhangt, waaronder de kwaliteit van de VR-apparatuur en het lesmateriaal, het ontwerp van de virtuele omgeving en de manier waarop de training wordt gegeven. Om er het meeste uit te halen, is het belangrijk ervoor te zorgen dat de VR-apparatuur goed is afgesteld en correct werkt, dat het lesmateriaal actueel en relevant is, en dat de training is afgestemd op de behoeften van de organisatie.

Veiligheidstraining met virtual reality (VR) kan worden gecombineerd met andere trainingsmethoden om een vollediger en effectiever trainingsprogramma te maken. Enkele voorbeelden van zo'n combinatie:

• Blended learning: veiligheidstraining met VR kan worden gecombineerd met andere methoden, zoals klassikaal onderwijs of online cursussen, tot een blended-learningprogramma. Zo leren medewerkers eerst de theorie achter de veiligheidsprocedures en oefenen zij die procedures daarna in een gesimuleerde omgeving.
• Vervolgtraining: veiligheidstraining met VR kan worden ingezet als vervolg op traditionele methoden, zoals klassikaal onderwijs of training met video. Zo kunnen medewerkers hun kennis en vaardigheden in een gesimuleerde omgeving oefenen en verstevigen.
• Opfristraining: veiligheidstraining met VR kan worden gebruikt om medewerkers periodiek bij te scholen, zodat zij hun kennis en vaardigheden in een gesimuleerde omgeving oefenen en herhalen.

Kortom, veiligheidstraining met VR kan worden gecombineerd met andere trainingsmethoden om een vollediger en effectiever trainingsprogramma te maken. Door VR-training met andere methoden te combineren, zorgen organisaties ervoor dat hun medewerkers de kennis en vaardigheden hebben die zij nodig hebben om veilig te werken.

Organisaties lopen bij het gebruik van virtual reality (VR) voor veiligheidstraining tegen een aantal veelvoorkomende uitdagingen aan, waaronder:

• Kosten: een uitdaging vormen de kosten van VR-hardware en -software, die hoog kunnen oplopen. Organisaties kunnen daarom overwegen VR-apparatuur te huren of te leasen, of een VR-platform in de cloud te gebruiken dat geen dure hardware vereist.
• Compatibiliteit: een andere uitdaging is ervoor zorgen dat de VR-hardware en -software samenwerken met de systemen en netwerken van de organisatie. Daarvoor kunnen organisaties in zee gaan met een VR-leverancier die technische ondersteuning biedt en ervoor zorgt dat hardware en software goed zijn ingesteld en correct werken.
• Gebruikerservaring: sommige gebruikers krijgen last van bewegingsziekte of andere vervelende bijwerkingen bij het gebruik van VR, wat een uitdaging kan zijn. Organisaties kunnen er daarom voor zorgen dat de VR-apparatuur goed is afgesteld en correct werkt, en dat gebruikers duidelijke instructies krijgen over het gebruik ervan.
• Trainingsmateriaal: een andere uitdaging is het ontwikkelen van hoogwaardig VR-trainingsmateriaal dat boeiend en effectief is. Daarvoor kunnen organisaties samenwerken met VR-trainingsexperts die op maat gemaakte VR-trainingsprogramma's ontwerpen en ontwikkelen.

Kortom, organisaties lopen bij het gebruik van VR voor veiligheidstraining tegen verschillende uitdagingen aan. Door die uitdagingen aan te pakken en samen te werken met ervaren VR-leveranciers en trainingsexperts kunnen organisaties VR effectief inzetten om de veiligheid van hun medewerkers te verbeteren.